امیدوارم کم کاری مرا ببخشید.

براي دانشجويانم

الان كه فقط در دانشگاه الموت درس مي دهم ،‌ همان احساسي را كه از پانزده سال پيش داشته ام ،‌ دارم . اقرار مي كنم كه هميشه من بيشتر از دانشجويانم ياد مي گيرم تا آنها از من .

آدمي مثل من كه همه كاره و هيچ كاره است ،‌ لابد مي تواند درباره معلمي هم ،‌ به سابقه تجربه ساليان متمادي اش ،‌ نظريه صادر كند . تدريس ،  اگر چه از نظر مادي درهمه جا جزء مشاغل كم در آمد است ،‌ يكي از بهترين كارهايي است كه ما مي توانيم انجام دهيم . مثلاً  من كه هر هفته ،‌ دو روز آخر را در معلم كلايه به تدريس مشغولم بايد بگويم :

1- ذهنم و روحم تازه و جوان مي شود . مطالعه براي تدريس و نيز معاشرت نزديك با نسلي كه فرداي كشور را اداره خواهند كرد ،‌ درمن اميد ،‌ طراوت و عشق را شعله ور مي سازد .

2- عليرغم اينكه راه پرپيچ و خم قسطين لار داد عده اي از دوستان دانشجويم را در آورده است ، من هر هفته لذت تام و تمامي از اينكه در سرزمين آبا و اجدادي ام هستم ، مي برم . به حسب نام شهروزي ،‌ خانواده ما سلطنتي طولاني در الموت داشته است كه بر پايه عشق به مردم و نيز احترام متقابل مردم به آنان استوار است . الموت تنها جايي است كه در آنجا احساس يگانگي ، و نه بيگانگي ،‌ وجودم را لبريز مي كند .

3- بعد از ساليان متمادي تدريس در دانشگاههاي مختلف ،‌ هنوز هم بزرگترين عشقم تدريس و بهترين دوستانم دانشجويان و زيباترين لحظاتم حضور در كلاس مي باشد . هرگز تاكنون هيچ دانشجويي ،‌ از روابط صميمانه و دوستانه كه با آنها دارم سوء استفاده نكرده است و با اينكه همواره تلفن و نشاني ام را به دانشجويان مي دهم ، تاكنون كسي مزاحمتي برايم ايجاد نكرده و هميشه از مراجعه  و تماس آنها خوشحال مي شوم.

4- ممكن است كمي در تدريس سخت گيري كنم ، اما ضعيف ترين دانشجويان از نظر درسي ،‌ برايم عزيز هستند . مهم اينست كه من شاهد تلاش آنها براي پيشرفت و كسب معرفت هستم . اگر دانشجويي ، هر چقدر هم كه درسش ضعيف باشد ، ولي براي پيشرفت تحصيلي اش كوشش كند ،‌حتي اگر پيشرفت چشمگيري نداشته باشد از نظر من نمره قبولي اش را به دست آورده است . كسي كه راه تحصيل را بيابد و لذت مطالعه را بفهمد ، بقيه راه را خود خواهد رفت . به دانشجويانم بايد بگويم كه آنها را بسيار دوست دارم ،‌ از نحوه رفتار صميمانه و تلاش نجيبانه آنها براي تحصيل راضي ام و دوستي ام با آنها ، اگر چه تازه شروع شده است ، هرگز پاياني نخواهد داشت . آنها مي توانند هميشه روي دوستي و كمك من حساب كنند ،  كما اينكه من نيز همواره به دوستي آنها خواهم باليد .

وقايع اتفاقيه دارالاسلام قزوين

چند ماهي است كه فقط اشاره كوتاه به خاطراتم ،‌ در سر رسيدي كه هم برنامه كاري هفتگي ام را در آن مي نويسم و هم نمرات دانشجويان و هم يادداشت هاي كوتاهي درباره حوادث روزانه ام ،‌ مي نمايم . بدم نمي آيد بعضي از اين يادداشت ها را ،‌ البته بدون ترتيب (...... گفت آدابي و ترتيبي مجوي .....) بنويسم :

1- صبح روز اول عيد به ديدن آقاي باريك بين و بعد امام جمعه الموت و دست آخر آقاي قوامي رفتم . چند نفري نزد آقاي باريك بين بودند . در منزل آقاي حسيني ،‌عموي  گرامي ،‌ من اولين نفر بودم كه البته خواهرزاده هايش هم سر رسيدند ،‌ اما در منزل آقاي قوامي ،‌ عليرغم زماني كه رئيس كميسيون قضايي مجلس بود ،‌ من تنها كسي بودم كه به سلام عيد رفته بودم و البته يك نفر ديگر هم تلفني عيد را تبريك گفت . آقاي ابوترابي تشريف نداشتند ،‌ از ديدن بقيه بزرگان شهر هم ،‌ چون خبري از حضورشان نداشتم ، محروم ماندم . بعد از ظهر هم به درمانگاه براي كار رفتم .

2- مجلس ختم آقاي مرتضوي رفتم ،‌ به چند واسطه لازم و بلكه واجب بود ،  يكي اينكه همكار قديمي و خوب پدر و مادرمعلم من بودند ، دوم  اينكه پسرشان  دكتر مرتضوي از بزرگان جامعه پزشكي قزوين هستند و هم لباس هستيم و سوم اينكه پدر زن دوست گرامي ام عباس نيكويه بودند. ولي متأسفانه مجلس اول را نتوانسته بودم بروم و افسوس برايم ماند . همه مي دانند كه من حضور در مجالس غم و شادي مردم را وظيفه خود مي دانم ،‌ بخصوص شركت در پرسه مرد نازنيني چون "مرتضوي معلم " كه رفتن اينگونه افراد مرا به فكر عاقبت به خيري خودم ،  اگر نصيبم شود ،‌مي اندازد . موقع خداحافظي ، نيكويه زير گوشم گفت : من شما را هميشه دوست دارم . به او گفتم كه قطعاً اين احساسي دو جانبه است .

3- به همراه عده اي از بزرگان الموت به خدمت آقاي محمديان ، كه شيخ آراسته و وارسته اي است ، و همكارانش در سيماي قزوين رفتيم .جلسه خوبي بود . آقاي محمديان و قائم مقام ايشان و نيز شيخ كريمي جولادكي ما در صدر جلسه بودند ، جنوب ميز الموتي ها شامل سردار كريمي سليكاني ، بنده ،



دو نفر شاعر ديكيني و دهكي ( پرهيزگاري و عبداللهي ) نورالله نوري اندجي ،‌ ابوطالب صفري زواردشتي ( شاعرو مداح ) ،‌ سرهنگ داوودي ،‌عباس درگاهي ، رضوان الله صادقي ،‌قندي( بخشدار الموت شرقي) ، دكتر چوبك (رئيس پايگاه ميراث الموت )حضور داشتند كه هر كدام به فراخور ،‌و البته من و قندي و چوبك و صادقي كمي بيشتر از بقيه ،  مطالبي درباره سرزمين مادري گفتيم . روبروي ما مسئولين و ارباب سيماي  استان بودند كه شرط ميزباني را به كمال به جاي آوردند ،‌از جمله اينكه هر يك به اختصار سخني راندند كه در مقايسه با وقتي كه به ما داده شده بود ،‌خيلي كم بود . جلسه با سخنان دو روحاني فاضل و شايسته ، آقاي محمديان مدير كل صدا و سيماي استان و نيز شيخ قربان كريمي روحاني جوان الموتي كه مدرس حوزه و دانشگاه هستند ، پايان يافت .

شكست سكوت

مدتهاست كه چيزي ننوشته ام ،‌نه از اينكه نخواهم ،‌ بلكه چون انگيزه اي نداشته ام ..........

صبح هاي پنج شنبه كه به قصد تدريس در دانشگاه الموت (مركز علمي كاربردي ) با سواري به معلم كلايه مي روم ،‌ از پشت عينك دودي ام ،‌دنيايي را تماشا مي كنم كه بازمانده دوره كودكي و آرزوهايم است .

يك روز يك قاضي الموتي در جواب كساني كه به طعنه الموتي ها را پشت كوهي مي دانند جوابي نغز داد : " بستگي به اين دارد كه در كجا قرار گرفته باشي ،‌ چون براي ماهم در الموت ،‌ وقتي كه به آنها مي نگريم ،‌ آنها پشت كوهي هستند . "

گاهي فكر مي كنم شايد بهتربود فقط نويسنده بودم تا هر چيز ديگري . اما ولعي در من براي تحصيل و آموختن و تدريس وجود دارد ،‌ كه سيري ناپذير است . اينكه دوست هنرمندم يوسف درباره ام  مي نويسد : " شخصي به نام علي شهروزي كه دكتر بود و حقوقدان و عضو شوراي شهر و ......." كه عين  مطلبش را در وبلاگم گذاشته ام ،‌نبايد عجيب باشد ،‌ چونكه روزهايي كه همين يوسف ،‌ قصه هاي ابتدايي اش را برايمان مي خواند ،‌ و من البته به عكس حالا قصه هاي آنروزش را نمي پسنديدم ،‌ نويسنده شناخته شده اي بودم كه هر هفته در مطبوعات مطلب و مقاله داشتم . حالا كه يوسف غولي شده است ،‌ بايد مرا نشناسد ،‌چرا كه او به جاي خوبي در ادبيات كشوري رسده است و من حتي از نوشتن سرباز مي زنم . من كه سالهاي طولاني ولايتي بودم ،‌ حالا آنقدر از عمو (عبدالعظيم موسوي ) دور شده ام كه نه من مي دانم چه چيزي بايد براي روزنامه اش (ولايت ) بنويسم كه هميشه خانه اول من در زندگي هنري و ادبي ام بوده است و نه عمو مي تواند به من بگويد كه چرا برايش بنويسم .

به خانم اسماعيلي ،‌ سردبير ولايت گفته ام ،‌ مانند آنچه كه به سر دبيرهاي قبلي هم گفته ام كه : شما جاي من نشسته ايد ، يكروزي بالاخره من بر مي گردم و سردبير ولايت مي شوم " و آنها مي خندند .

يادم رفت جيزي را كه روزي به يك قاضي گفتم به يوسف ( عليخاني ) بگويم : " درست است كه من بيشتر عمرم را صرف تحصيل و تدريس علم كرده ام و از هنرم دور ماندم و شايد به ذوق و استعدام ،‌ اگر داشته باشم ،‌ جفا كرده ام ،‌ ولي فراموش نكنيد مگر از تحصيل دانش كاري بالاتر هم  در جهان داريم ،‌ گيرم كه اگر عمر بر سر كار هنري مي نهادم شايد امروز مرا هم با همان القابي كه يوسف مستحقاً‌ ناميده مي شود ،‌ مي ناميدند .

به يــوسـف نويســنده شورشي عصرمان و هم گهــواره اي قديم ام ،‌ شــايد بايستي جملات آخر " گل محمد " قهرمان شاهكار كليدر را بازگو كنم ،‌ كه شايد حكايت آدم هايي مثل من است ،‌ آنجا كه يه خانواده ياغي شده اش كه در فكر پايان كار خود متحيرند مي گويد : " ... دوره آدم هايي مثل ما تمام شده است ،‌ فقط بايد يه كاري كنيم كه بد عاقبت نباشيم ......... " 

                                                                                                                       ارادتمندهمگي – علي